„Certyfikat PPWR” nie istnieje. Kto wystawia deklarację zgodności opakowania

Dokument o nazwie „certyfikat PPWR” nie istnieje i nikt go nie wydaje. Rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych nie przewiduje certyfikacji przez jednostkę zewnętrzną. Zgodność opakowania ocenia i deklaruje sam wytwórca, w procedurze wewnętrznej kontroli produkcji (moduł A, załącznik VII). Laboratorium może wykonać badanie, doradca może przygotować dokumentację, ale podpis pod deklaracją składa wytwórca opakowania i on za nią odpowiada.

Piszemy o tym w pierwszym akapicie, bo od tego zaczyna się większość zapytań, które dostajemy: „kontrahent żąda certyfikatu PPWR, gdzie go zdobyć”. Odpowiedź brzmi: nigdzie. Zamiast tego kontrahentowi przekazuje się deklarację zgodności UE, a jeśli nie jest się wytwórcą opakowania, deklarację jego producenta.

Najpierw rola, potem dokumenty

Rozporządzenie przypisuje obowiązki do roli w łańcuchu: wytwórca opakowania (art. 15), importer (art. 18), dystrybutor i podmiot pakujący. Ta sama firma bywa jednocześnie w dwóch rolach. Producent mebli, który kupuje kartony z własnym logo, jest wytwórcą tych kartonów w rozumieniu PPWR, ale wobec taśmy i folii stretch bez nadruku pozostaje tylko podmiotem pakującym. Sam akt owinięcia palety folią nie czyni nikogo wytwórcą folii.

Z praktyki: zakres po ustaleniu ról zwykle się zawęża. Firma, która przyszła z listą dwudziestu opakowań, kończy z trzema lub czterema, dla których faktycznie jest wytwórcą. Dla reszty wystarczy jedna kartka od każdego dostawcy.

Co musi zawierać dokumentacja techniczna (załącznik VII)

Załącznik VII opisuje moduł A. Wytwórca sporządza dokumentację techniczną, która pozwala ocenić zgodność opakowania z wymaganiami art. 5–12, i przechowuje ją przez 5 lat dla opakowań jednorazowych albo 10 lat dla opakowań wielokrotnego użytku, licząc od wprowadzenia ostatniej sztuki. Najczęściej pomijany element to analiza ryzyka niezgodności — punkt 2 załącznika wymaga jej wprost.

Deklaracja zgodności UE (załącznik VIII)

Załącznik VIII podaje wzór z ośmioma ponumerowanymi elementami i blokiem podpisu: numer deklaracji, dane wytwórcy, oświadczenie o wyłącznej odpowiedzialności, identyfikacja opakowania (typ, partia lub seria), odniesienie do rozporządzenia, przywołane normy lub specyfikacje, ewentualne dane jednostki notyfikowanej (w module A ich nie ma) oraz podpis osoby upoważnionej. Deklarację sporządza się dla każdego rodzaju opakowania i w języku państwa, w którym opakowanie trafia na rynek.

Skąd wziąć dane do dokumentacji

Od dostawców. Art. 16 nakłada na dostawców opakowań i materiałów opakowaniowych obowiązek przekazania wytwórcy informacji i dokumentów potrzebnych do wykazania zgodności. Problem w tym, że dostawcy przysyłają to, co mają pod ręką: kartę techniczną granulatu albo deklarację na papier bazowy, bez farb, lakieru i kleju. Taki dokument jest prawdziwy, ale nie dowodzi zgodności gotowego opakowania. Dlatego zapytanie do dostawcy warto wysłać z listą konkretnych punktów, żeby nie prowadzić trzech rund korespondencji.

Terminy i konsekwencje

Rozporządzenie stosuje się od 12 sierpnia 2026 r., bez okresu przejściowego dla art. 5 (substancje w opakowaniach). Organy nadzoru rynku mogą żądać dokumentacji od zaraz, a kontrahenci żądają jej już od wiosny. Brak deklaracji nie oznacza, że opakowanie jest złe materiałowo, ale oznacza niezgodność formalną, którą organ nakazuje usunąć, a w razie braku reakcji może zakazać udostępniania. Zapasów opakowań zamówionych przed 12 sierpnia nie trzeba przedrukowywać — identyfikację typu i partii zapewnia etykieta albo dokument dostawy.

Pracę zaczynamy od czterech pytań: które opakowania kupują Państwo sami, które noszą Państwa logo, skąd pochodzą (UE czy spoza) i na czyich paletach wychodzą wysyłki. Dopiero po odpowiedziach ustalamy, dla ilu rodzin trzeba dokumentów. Cena za rodzinę jest stała; przy kilku rodzinach wycena łączna jest niższa niż suma.